یک رابطه سالم به معنای دو فرد سالم است
بدانید که این به شما بستگی دارد که خودتان را خوشحال کنید، این وظیفه همسرتان نیست. من نمی گویم نباید کارهای خوب برای یکدیگر انجام دهید، یا اینکه شریک زندگی تان نمی تواند گاهی اوقات شما را خوشحال کند. من فقط می گویم از شریک زندگی خود انتظار نداشته باشید که شما را خوشحال کند. مسئولیت آنها نیست. به عنوان افراد مشخص کنید که چه چیزی شما را به عنوان یک فرد خوشحال می کند، سپس هر کدام آن را وارد رابطه کنید.نت های موسیقی روی خط حامل
-مندی
همه از "فداکاری" در یک رابطه صحبت می کنند. شما باید با فدا کردن مداوم خود برای شریک زندگی و خواسته ها و نیازهای او، رابطه را شاد نگه دارید.
درست است که هر رابطه ای مستلزم آن است که هر فرد آگاهانه تصمیم بگیرد که گاهی از چیزی صرف نظر کند. مشکل زمانی پیش میآید که تمام خوشبختی رابطه به شخص دیگر بستگی دارد و هر دو نفر در حالت فداکاری دائمی هستند. فقط آن را دوباره بخوانید. وحشتناک به نظر نمی رسد؟ رابطه ای مبتنی بر فداکاری های مداوم و متقابل نمی تواند پایدار بماند و در نهایت برای هر دو فرد مضر خواهد بود.
روابط مزخرف و وابسته یک ثبات ذاتی دارند زیرا هر دوی شما در یک معامله ضمنی برای تحمل رفتار بد طرف مقابل هستید زیرا آنها رفتار شما را تحمل می کنند و هیچ یک از شما نمی خواهید تنها باشید. در ظاهر، به نظر می رسد [موردی از] "سازش در روابط، زیرا این کاری است که مردم انجام می دهند"، اما واقعیت این است که رنجش ها ایجاد می شود و هر دو طرف به گروگان عاطفی طرف مقابل در برابر مواجهه و مقابله با روابط خود تبدیل می شوند. مزخرفات (به هر حال 14 سال طول کشید تا متوجه این موضوع شدم).
یک رابطه سالم و شاد به دو فرد سالم و شاد نیاز دارد. کلمه کلیدی در اینجا: "افراد." یعنی دو نفر با هویت، علایق و دیدگاههای خودشان، و کارهایی که خودشان انجام میدهند و در زمان خودشان انجام میدهند.سلامتی و دارو
به همین دلیل است که تلاش برای کنترل شریک زندگی خود (یا تسلیم کنترل بر خود به شریک زندگی خود) تا او را "شاد" کنید، در نهایت نتیجه معکوس می دهد - این اجازه می دهد تا هویت فردی هر فرد از بین برود، همان هویت هایی که یکدیگر را جذب کرده و آنها را به هم نزدیک کرده است. در وهله اول.
یک رابطه سالم به معنای دو فرد سالم است
بدانید که این به شما بستگی دارد که خودتان را خوشحال کنید، این وظیفه همسرتان نیست. من نمی گویم نباید کارهای خوب برای یکدیگر انجام دهید، یا اینکه شریک زندگی تان نمی تواند گاهی اوقات شما را خوشحال کند. من فقط می گویم از شریک زندگی خود انتظار نداشته باشید که شما را خوشحال کند. مسئولیت آنها نیست. به عنوان افراد مشخص کنید که چه چیزی شما را به عنوان یک فرد خوشحال می کند، سپس هر کدام آن را وارد رابطه کنید.نت های موسیقی روی خط حامل
-مندی
همه از "فداکاری" در یک رابطه صحبت می کنند. شما باید با فدا کردن مداوم خود برای شریک زندگی و خواسته ها و نیازهای او، رابطه را شاد نگه دارید.
درست است که هر رابطه ای مستلزم آن است که هر فرد آگاهانه تصمیم بگیرد که گاهی از چیزی صرف نظر کند. مشکل زمانی پیش میآید که تمام خوشبختی رابطه به شخص دیگر بستگی دارد و هر دو نفر در حالت فداکاری دائمی هستند. فقط آن را دوباره بخوانید. وحشتناک به نظر نمی رسد؟ رابطه ای مبتنی بر فداکاری های مداوم و متقابل نمی تواند پایدار بماند و در نهایت برای هر دو فرد مضر خواهد بود.
روابط مزخرف و وابسته یک ثبات ذاتی دارند زیرا هر دوی شما در یک معامله ضمنی برای تحمل رفتار بد طرف مقابل هستید زیرا آنها رفتار شما را تحمل می کنند و هیچ یک از شما نمی خواهید تنها باشید. در ظاهر، به نظر می رسد [موردی از] "سازش در روابط، زیرا این کاری است که مردم انجام می دهند"، اما واقعیت این است که رنجش ها ایجاد می شود و هر دو طرف به گروگان عاطفی طرف مقابل در برابر مواجهه و مقابله با روابط خود تبدیل می شوند. مزخرفات (به هر حال 14 سال طول کشید تا متوجه این موضوع شدم).
یک رابطه سالم و شاد به دو فرد سالم و شاد نیاز دارد. کلمه کلیدی در اینجا: "افراد." یعنی دو نفر با هویت، علایق و دیدگاههای خودشان، و کارهایی که خودشان انجام میدهند و در زمان خودشان انجام میدهند.سلامتی و دارو
به همین دلیل است که تلاش برای کنترل شریک زندگی خود (یا تسلیم کنترل بر خود به شریک زندگی خود) تا او را "شاد" کنید، در نهایت نتیجه معکوس می دهد - این اجازه می دهد تا هویت فردی هر فرد از بین برود، همان هویت هایی که یکدیگر را جذب کرده و آنها را به هم نزدیک کرده است. در وهله اول.
تازه های فناوری